Duizenden jaren lang hebben mensen moeite gehad om kennis te behouden. Van kleitabletten tot papier, elk medium degradeert. Maar nu heeft een team van Microsoft Research in Cambridge een methode voor gegevensopslag ontwikkeld die mogelijk langer meegaat dan de beschaving zelf : lasergeëtst glas.
Het probleem met de huidige opslag
De digitale gegevens van vandaag – van wetenschappelijke bevindingen tot persoonlijke herinneringen – zijn afhankelijk van harde schijven, magneetbanden en cloudservers. Deze systemen zijn kwetsbaar voor verval, veroudering en zelfs catastrofale gebeurtenissen zoals elektromagnetische pulsen of datacorruptie. Om de paar decennia moet opgeslagen informatie actief worden gekopieerd naar nieuwe formaten; anders is het verloren. Dit zorgt voor een constante race tegen de tijd en technologische veranderingen.
Hoe laseretsen werkt
De nieuwe methode omzeilt deze beperkingen door gegevens rechtstreeks in glas te coderen. Het proces maakt gebruik van een femtoseconde-laser – die 10 miljoen pulsen per seconde afvuurt – om microscopische, driedimensionale vervormingen in het glas te creëren, ook wel ‘voxels’ genoemd.
- Deze voxels fungeren als binaire code en vertegenwoordigen digitale informatie.
- De laser kan in honderden lagen schrijven binnen een stuk glas van 2 mm dik.
- Gegevens worden gelezen met behulp van een geautomatiseerde microscoop die het glas scant op deze patronen.
Dit is niet alleen theoretisch; Onderzoekers hebben het vermogen aangetoond om 4,84 terabytes aan gegevens op te slaan op een enkele glazen schijf van 2 mm, wat overeenkomt met ongeveer twee miljoen boeken. Het systeem heet Project Silica en de bevindingen zijn gepubliceerd in Nature.
Waarom dit belangrijk is
De gevolgen zijn aanzienlijk. In tegenstelling tot magnetische of optische opslag is glas chemisch inert en fysiek robuust. De geëtste voxels worden niet beïnvloed door temperatuurschommelingen, vochtigheid of elektromagnetische velden. Dit maakt het ideaal voor het archiveren van kritische informatie voor extreem lange perioden.
Deze technologie draait niet alleen om gemak; het gaat erom ervoor te zorgen dat toekomstige generaties toegang hebben tot kennis die wij essentieel achten. Het vertegenwoordigt een fundamentele verschuiving in de manier waarop we denken over het behoud van gegevens, waarbij we overgaan van onderhoud op de korte termijn naar archivering op de lange termijn.
Hoewel de kosten en snelheid van het schrijven van gegevens nog steeds uitdagingen vormen, is het potentieel voor het creëren van een permanent overzicht van menselijke kennis ongekend. Indien verfijnd zou Project Silica ervoor kunnen zorgen dat vitale informatie zelfs de ineenstorting van de digitale infrastructuur overleeft… of zelfs de mensheid zelf.
