De al lang bestaande consensus tussen beide partijen die ooit de relatie tussen de Verenigde Staten en Israël definieerde, ondergaat een diepgaande en snelle transformatie. Binnen de Democratische Partij wordt de traditionele ‘onvoorwaardelijke steun’ voor Israël vervangen door een toenemende golf van scepticisme, kritiek en actieve oppositie.
Wat ooit een hoeksteen van het Amerikaanse buitenlandse beleid was, is uitgegroeid tot een van de meest onstabiele breuklijnen in de Democratische politiek, die de identiteit van de partij dreigt te hervormen in de aanloop naar de verkiezingscyclus van 2028.
Een dramatische verandering in Washington
De omvang van deze politieke spil werd blootgelegd tijdens een recente stemming in de Senaat, waar 40 van de 47 Democratische senatoren stemden om een militaire verkoop aan Israël te blokkeren. Dit niveau van oppositie is ongekend voor een partij die historisch gezien heeft opgetreden als Israëls meest betrouwbare beschermheer in het Westen.
Deze trend beperkt zich niet tot de zalen van het Congres; het komt tot uiting in de lokale verkiezingen. Bij een recente speciale Huisverkiezing in het 11e district van New Jersey betekende de overwinning van Analilia Mejia – een fervent criticus van Israël – een verschuiving in de prioriteiten van de kiezers. Terwijl zij de zetel won, benadrukt de scherpe daling van de steun van historisch pro-Israëlische Joodse gemeenschappen een groeiende spanning tussen de progressieve vleugel van de partij en haar traditionele basis.
De drijvende krachten achter ontevredenheid
De erosie van steun is niet toevallig; het is het resultaat van een enorme verschuiving in de publieke opinie onder de democratische kiezers. Recente gegevens schetsen een grimmig beeld:
- De perceptiekloof: In 2022 had 53% van de Democraten een ongunstige kijk op Israël. Na de verwoestingen in Gaza en de escalatie van conflicten waarbij Iran betrokken is, is dat aantal gestegen naar 80%.
- De “partijdigheid” van Israël: Waarnemers merken op dat Israël steeds meer door een partijdige lens wordt bekeken. Nu Benjamin Netanyahu zich heeft aangesloten bij Republikeinse figuren als Donald Trump, zijn veel Democraten de Israëlische regering gaan zien als een verlengstuk van het buitenlands beleid van de Republikeinse Partij.
- Generationele verschuivingen: Hoewel het waarschijnlijker is dat oudere Democraten Israël steunen, zijn jongere kiezers – die een groot deel van hun nieuws via sociale media consumeren – diep getroffen door de realtime berichtgeving over de humanitaire crisis in Gaza.
De strijdlijnen: hervorming versus breuk
De Democratische Partij is momenteel verdeeld in twee verschillende kampen als het gaat om de omgang met de relatie tussen de VS en Israël. Dit is niet alleen een meningsverschil over hoeveel hulp die moet worden gegeven, maar waarom de relatie überhaupt bestaat.
1. De progressieven: op zoek naar een ‘reset’
Deze groep, waartoe ook figuren als J Street behoren, probeert de fundamentele vriendschap tussen de VS en Israël te behouden, maar gelooft dat de huidige voorwaarden onhoudbaar zijn. Hun doel is om:
– Stel voorwaarden op aan hulp: Ervoor zorgen dat militaire hulp gebonden is aan de mensenrechten en het internationaal recht.
– Beperk ‘offensieve’ wapens: Focus op defensieve hulp (zoals de Iron Dome) en beperk tegelijkertijd het gebruik van wapens bij offensieve operaties.
– Druk voor een tweestatenoplossing: Herbevestiging van het democratische doel van een Palestijnse staat, die naar hun mening door het huidige Israëlische leiderschap buitenspel is gezet.
2. De linksen: op zoek naar ‘scheiding’
Een radicalere vleugel van de partij gaat verder dan louter hervormingen en dringt aan op een fundamentele ontkoppeling van de twee naties. Hun doelstellingen zijn onder meer:
– Beëindigen van alle directe militaire financiering: Beweren dat Israël een rijke natie is die niet langer hulp van de Amerikaanse belastingbetaler nodig heeft.
– Sancties en ontkoppeling: Sommige activisten roepen op tot sancties die vergelijkbaar zijn met die tegen Zuid-Afrika in het apartheidstijdperk, met als doel de VS en Israël ‘minder verstrikt’ te maken.
– Het legitimiteitsdebat: Deze groep bekijkt de huidige Israëlische staat vaak door een antizionistische lens en beschouwt deze als een inherent repressieve entiteit in plaats van als een democratisch toevluchtsoord.
De dreigende vraag voor 2028
De centrale spanning blijft: Wat gebeurt er als druktactieken falen?
De geschiedenis laat zien dat diplomatieke druk er vaak niet in is geslaagd de Israëlische veiligheidscalculus te veranderen. Als de Democratische Partij in de richting gaat van een strenger beleid en Israël zijn huidige koers voortzet, zal de partij met een afrekening worden geconfronteerd.
Nu de voorverkiezingen van 2028 naderen, zullen de democratische leiders – die momenteel traditionele allianties proberen in evenwicht te brengen met een snel veranderende kiezersbasis – moeten beslissen of ze proberen een verbroken relatie te herstellen of het onvermijdelijke einde ervan in goede banen te leiden.
Conclusie: De Democratische Partij is niet langer een monoliet op het gebied van het Midden-Oostenbeleid. De verschuiving van steun van beide partijen naar intense interne conflicten suggereert dat het tijdperk van onvoorwaardelijke Amerikaanse hulp aan Israël ten einde zou kunnen komen, en vervangen zou worden door een vluchtig debat over de aard van het bondgenootschap.
