Het ondenkbare is gebeurd. Ik slaap. Echt slapen. En mijn telefoon blijft anderhalve meter van mijn hoofd verwijderd. Houd je applaus in, het was niet gemakkelijk. Eerlijk gezegd? De Dreamie-wekker heeft me gered van mijn eigen domheid.
Als dit klinkt als opscheppen over flossen, behoor je waarschijnlijk niet tot de doelgroep. Dat ben ik wel. Ik en de miljoenen anderen die onze smartphones behandelen als extern, gloeiend hersenweefsel. We weten dat het slecht voor ons is. Blauw licht ruïneert melatonine. Doom-scrolling zorgt voor een piek in cortisol. Ik heb mijn telefoon ruim tien jaar binnen het bereik van een nachtkastje gehouden – tienduizenden nachten van die giftige gehechtheid. Wakker worden zonder het voelde als het uitgangspunt van een horrorfilm.
Ik ben niet helemaal wild, eer waar nodig. Papieren boeken lezen helpt. Het kalmeert de luidruchtige hersenen. Grotendeels. Mijn slaapgeschiedenis is rommelig. Vraag mijn ouders naar de keer dat we de tentoonstelling Titanic zagen en ik raakte ervan overtuigd dat ik gedoemd was tot ijskoude waterdiepten. Op sommige avonden is een boek niet genoeg. Ik heb geluid nodig. Podcasts. Audioboeken. Alles om de interne monoloog te overstemmen.
Hier is de wending. Dreamie is niet slim in de AI-zin. Het is eenvoudig. Te simpel eigenlijk. Het speelt podcasts. Dat is alles. Dat is de magische truc.
Voordat we in de audio duiken, kijken we naar de hardware. Het begint in de “ambience” -modus. Ziet eruit als een normale klok. Dan ontstaat er een routine.
De ontspanningsfase geeft het bedtijd aan. Ik heb hem laten knetteren als een open haard, waarbij het warme oranje licht zachtjes vervaagt. Ik heb vijfentwintig minuten gelezen. Vervolgens geluidsmasker. Onweersbuien, of regen, of wat dan ook. Het blijft spelen totdat het zonsopganglicht het overneemt. Langzame, helderder wordende gloed totdat je alarm afgaat. Er bestaat ook geen goede optie, voor degenen die de voorkeur geven aan stilte.
De killer-functie is Terug naar slaapmodus. Je wordt om 3 uur wakker. Paniekachtig. Meestal pakte ik mijn telefoon. Veeg naar beneden. Controleer meldingen. Oh, werk-e-mail. Oh, Twitter. Nu is het vijf uur ‘s ochtends en ik ben klaarwakker. Met Dreamie druk je op een knop. Vooraf ingestelde audio begint. Geen scrollen. Geen beslissingen. Gewoon geluid.
Het open internet ademt nog steeds, vooral via RSS-feeds.
Dat is hoe de technologie werkt. Wi-Fi haalt podcasts rechtstreeks op via RSS. Geen app. Geen muur. Het is gênant hoe nuttig dat is. Millennials hebben de reflex om eerst meldingen te controleren. Dreamie omzeilt dat. Je luistert naar nerds die discussiëren over honkbalstatistieken terwijl je hartslag daalt.
De wetenschap ondersteunt dit. Ongeveer 87% van de Amerikaanse volwassenen bewaart telefoons in hun slaapkamer. Ik weet dat ik slechter slaap als het blauwe licht aan is. Ik wist gewoon niet hoe ik moest stoppen. Dreamie geeft me een excuus. Veeg, speel, slaap.
De ochtenden veranderden ook. Daarvoor bleef ik dertig minuten in bed liggen scrollen. Nutteloze tijd. Nu speelt het alarm. Ik sta op. Ik voel me een functionerend mens in plaats van een uitgedroogde, cafeïnehoudende zombie.
De kosten? $250. Au. Het is duur. Maar er is geen maandelijks abonnement. Geen begeleidende app vereist. De interface bootst iOS-klokapps na, wat betekent dat je hem geblinddoekt kunt gebruiken als je genoeg hebt geoefend.
Ik speelde soms vals. Soms had ik Libby nodig of een specifiek audioboek dat geen podcast was. Ik zou toch mijn telefoon pakken. Slechte gewoonten zijn moeilijk te overwinnen. Technische beperkingen staan momenteel een diepgaande bibliotheekintegratie in de weg. Misschien voegt toekomstige firmware directe uploadmogelijkheden toe voor lokale bestanden. Voorlopig zijn het alleen podcasts en soundscapes.
Het heeft mijn slapeloosheid niet genezen. Het loste mijn angst niet op. Het heeft alleen de trekker verplaatst. Het scherm bleef donker. Het bed bleef stil. Een paar avonden per week vergat ik tot de ochtend dat internet bestond.
