W 2007 roku świat technologii tętnił życiem. Firma Apple właśnie wypuściła iPhone’a i nagle wszyscy chcieli wiedzieć, czy Google pójdzie w ich ślady i wypuści własny sprzęt. Plotki były mocne. Czy gigant wyszukiwania faktycznie produkuje telefony komórkowe? A może pozostaną wierni swoim korzeniom i po prostu będą tworzyć aplikacje na istniejące urządzenia? Krążą pogłoski, że Google może współpracować z tradycyjnymi producentami telefonów. Niektórzy wierzyli, że firma pozostanie skupiona wyłącznie na oprogramowaniu.
Kierownictwo Google zajęło twarde stanowisko. Powiedzieli „nie” sprzętowi. Twierdzili, że nie są zainteresowani grą na rynku smartfonów. Wielu im wierzyło. Jednak niektórzy sceptyczni dziennikarze techniczni w dalszym ciągu monitorowali sytuację. Na początku 2008 roku prawda wyszła na jaw. Google nie produkuje telefonów. Ale na pewno opracowują dla nich oprogramowanie. Android pojawia się na obrazku.
Różne strategie dominacji na rynku mobilnym
Sekret sukcesu iPhone’a leży w jego zamkniętym ekosystemie. Apple ma wyłączną kontrolę nad sprzętem i systemem operacyjnym (OS). Był to „kryty ogród”. Google chciało czegoś innego. Nie chce być jedyną firmą sprzedającą smartfony z Androidem. Chce, aby jej system operacyjny działał na urządzeniach dowolnego producenta.
Spółka odmówiła także przyznania wyłączności jednemu operatorowi. To posunięcie doprowadziło Androida do poziomu Symbiana i Windows Mobile. Chodzi o wszechstronność, a nie ekskluzywność.
Pierwszym urządzeniem, które zapoczątkowało nową erę, był G1. Został wyprodukowany przez firmę HTC na Tajwanie. W USA pierwszym operatorem, który obsługiwał tę platformę był T-Mobile. Kiedy ten system operacyjny wszedł na rynek amerykański, inni producenci telefonów komórkowych również dostrzegli jego potencjał i zaczęli ogłaszać swoje plany rozwoju urządzeń z Androidem.
Sprzedaż bezpośrednia: pierwsza era Nexusa
W styczniu 2010 roku Google ponownie zmienił zasady gry. Wypuściła Nexusa One. Był to pierwszy smartfon z Androidem, który można było kupić bezpośrednio od Google’a, bez pośrednictwa operatora telekomunikacyjnego. HTC nadal produkowało sprzęt, ale sprzedażą zajmował się sam Google.
Model cenowy był prosty, ale ważny. Możesz kupić ten telefon za 179 USD, jeśli podpiszesz dwuletnią umowę z operatorem. Lub, jeśli chcesz mieć pełną własność urządzenia bez umowy, zapłacisz 529 USD. To podejście do sprzedaży bezpośredniej do konsumenta było odważnym posunięciem dla firmy tworzącej oprogramowanie.
Dlaczego open source zmienia wszystko
To, co sprawia, że Android tak różni się od konkurentów, takich jak Symbian i Windows Mobile, to jego podstawa. Jest zbudowany na platformie open source. To nie tylko modne hasło. Oznacza to, że Google umożliwia programistom przeglądanie, zmienianie i ulepszanie dużych części kodu źródłowego.
Pomysł jest prosty. Gdy programiści odkryją brakującą funkcjonalność, mogą ją zbudować i dodać do systemu operacyjnego. Oprogramowanie stale ewoluuje pod kierunkiem społeczności i samego Google.
Wypełnianie przestrzeni
Kiedy Android został wydany po raz pierwszy, nie był doskonały. Brakowało w nim wsparcia dla Microsoft Exchange, co było dużym problemem dla użytkowników biznesowych. Firma w dużym stopniu korzysta z Exchange do synchronizacji poczty e-mail i kalendarza. Android jest niekompletny bez natywnej obsługi.
Ale model open source zadziałał magicznie. Zewnętrzni twórcy aplikacji nie czekają na Google. Tworzą aplikacje, które synchronizują funkcje Exchange bezpośrednio z Twoim telefonem. Wyścig rozpoczął się szybko. Android mógł zostać uruchomiony później niż inne systemy, ale można go znacznie łatwiej dostosować i rozszerzyć.
Fundacja została utworzona. Zidentyfikowano partnerów sprzętowych. Oprogramowanie jest teraz gotowe na realny świat. Przez resztę historii skalujemy ten eksperyment do milionów użytkowników.
Świat smartfonów w USA się zmienia, a Android jest w jego centrum. HTC G1 był pierwszym urządzeniem z Androidem, które pojawiło się na rynku w Stanach Zjednoczonych. Verizon wypuścił na rynek Motorola Droid z wielkim rozgłosem, który stał się sensacją w wojnach przewoźników. Ale w pokoju jest jeszcze jedna bestia. Nexus Jeden.
To nie tylko kolejny telefon w sieci. To pierwszy poważny krok Google’a w świat smartfonów. To urządzenie, które można kupić bezpośrednio od giganta wyszukiwania, a nie od operatora czy zewnętrznego producenta. To rozróżnienie jest ważne. Oznacza to zmianę w sposobie, w jaki Google zarządza swoim ekosystemem mobilnym.
Rozwój i projektowanie sprzętu
Kiedy Google po raz pierwszy rozdawał pracownikom urządzenia Nexus One, byli oni zupełnie nadzy. Brak brandingu. Tylko żelazo. To był test i być może stwierdzenie. Gdy tylko ten telefon został wypuszczony na rynek, z tyłu pojawiło się logo HTC. Projekt nie jest dyskretny.
Rozmiary są określone. Wysokość 4,7 cala. Szerokość 2,4 cala. Grubość wynosi 11,5 mm, czyli mniej niż 0,5 cala. Waga z baterią: 4,6 uncji. Lekki jak na swoje czasy. Opiera się na 3,7-calowym ekranie AMOLED. Aktywna matryca na organicznych diodach elektroluminescencyjnych. Oznacza to głębszą czerń i lepszy kontrast w porównaniu z ekranami LCD w innych telefonach. Rozdzielczość wynosi 800 x 400 pikseli. Kontrast? Ostry 100 000:1.
Pod maską robi się gorąco. Procesor Qualcomm 1 GHz. 512 MB pamięci RAM. 512 MB wbudowanej pamięci flash. Google oferuje kartę microSD o pojemności 4 GB, ale jeśli potrzebujesz więcej miejsca, gniazdo obsługuje karty do 32 GB. Jest to elastyczna metoda modułowego przechowywania o ograniczonej liczbie miejsc.
Całkiem sporo opcji połączeń. Sieci GSM/EDGE o częstotliwościach 850, 900, 1800, 1900 MHz. Wi-Fi jest kompatybilne ze standardami 802.11b i 802.11g. Obsługuje tryb stereo Bluetooth 2.1, A2DP. Dodatkowy odbiornik GPS. Pokrywało wszystkie podstawowe potrzeby.
Podstawy aparatu i oprogramowania
Aparat wyposażony jest w 5-megapikselowy sensor i lampę błyskową LED. Dostępny jest zoom cyfrowy, ale tylko 2x. Maksymalna rozdzielczość nagrywania wideo wynosi 720 x 480 pikseli przy 20 klatkach na sekundę. Nie jest to zbyt kinowe, ale wtedy było praktyczne.
Oprogramowanie to Android 2.1, nazwa kodowa oprogramowania to „Éclair”. Ta wersja zawiera istotne zmiany. Kilka wpisów informacji kontaktowych. Kilka aplikacji do synchronizacji. Dla programistów oznacza to, że mogą tworzyć aplikacje obsługujące wiele kont e-mail z jednego interfejsu. Upraszcza obsługę użytkownika lub przynajmniej obiecuje to zrobić.
Uczestnictwo w ekosystemie Androida wymaga czegoś więcej niż tylko sprzętu. Wymagane konto Google. Bezpłatny. Może z niego korzystać każdy, niezależnie od tego, czy posiada telefon komórkowy, czy nie. Za pomocą tego konta możesz korzystać z Gmaila, Kalendarza Google i Dokumentów Google. Platforma została zaprojektowana tak, aby bezproblemowo współpracować z tymi usługami. To coś więcej niż tylko system operacyjny. To jest Twoja brama do narzędzi internetowych Google.
W miarę ewolucji sprzętu Google dostosowuje system operacyjny. Jeśli oni tego nie zrobią, zrobi to ktoś inny. Oto siła otwartego oprogramowania.
Ta elastyczność jest jego główną zaletą. Jeśli Google pozostanie w tyle, społeczność wypełni lukę. Architektura ta umożliwia wprowadzanie zmian w sposób niedostępny dla systemów zastrzeżonych.
HTC G1: Pochodzenie
Aby zrozumieć Nexusa One, musimy wrócić do HTC G1. To był pionier. Ekran 3,2 cala. Ekran LCD ze sterowaniem dotykowym. Wyposażony w odbiornik GPS, akcelerometr i kompas elektroniczny. Aparat ma 3,2 miliona pikseli. Standardem jest łączność Wi-Fi i 3G.
Projekt jest wyjątkowy. Ekran wysuwa się na bok. Poniżej pełna klawiatura QWERTY. Klucze fizyczne. W tamtych czasach pisanie na telefonie komórkowym było jeszcze nowością. Istnieją miejsca, w których można powiększyć przestrzeń do przechowywania.
Istnieją niedociągnięcia, które niepokoją recenzentów. Nie ma zwykłego gniazda słuchawkowego. Do korzystania ze słuchawek wymagany jest adapter USB. Telefony komórkowe są wyposażone w odtwarzacze multimedialne, więc dlaczego nie włączyć do nich gniazda jack? Ten wybór projektu został skrytykowany. Ale to potwierdza tę koncepcję. Android może działać. Może się połączyć. Możliwość rozbudowy.
G1 pokazało potencjał. Nexus One pokazał połysk. Oba są zbudowane na tej samej architekturze, ale zmieniły sposób działania. Sprzęt stał się szybszy. Wyświetlacz jest teraz jeszcze lepszy. Branding stał się wyraźniejszy.
Architektura Androida od Google
Podstawowa architektura Androida determinuje sposób działania tych urządzeń. Jest to system typu open source. Oznacza to, że kod będzie widoczny. Można to zmienić. To jasne. Deweloperów nie blokują własnościowe mury. Mogą zobaczyć, jak jądro współdziała ze sprzętem. Jak umieścić na nim warstwę aplikacji.
Ta otwartość pozwala na szybką iterację. Gdy pojawią się nowe chipy, można dla nich napisać sterowniki. Jeśli potrzebujesz nowej funkcjonalności, możesz ją rozwidlić. Google utrzymuje gałąź główną, ale utrzymuje także gałąź społeczności.
Ta architektura obsługuje różnorodność sprzętu, który widzimy. Od wysuwanej klawiatury G1 po elegancką, pozbawioną przycisków konstrukcję G1
Android to nie tylko system operacyjny w tradycyjnym znaczeniu. Nie bez powodu Google nazywa to stosem oprogramowania. Posiada warstwową strukturę. Każdy poziom łączy w sobie określone programy zapewniające działanie urządzenia. Jeżeli jedna warstwa zostanie naruszona, cały system staje się niestabilny.
Na samym dole znajduje się rdzeń. Google zbudował tę platformę na Linuksie w wersji 2.6. To coś więcej niż tylko kod. To jest maszynownia. Zarządza pamięcią. Kontroluje ustawienia zabezpieczeń. Kontroluje władzę. Współpracuje ze sprzętem poprzez sterowniki. Kierowca jest tłumaczem. Bez nich oprogramowanie nie może komunikować się z krzemem. Weźmy na przykład Nexusa One. Posiada aparat. Jądro Androida zawiera specjalne sterowniki aparatu. Dzięki temu kontrolerowi polecenia użytkownika docierają do fizycznego czujnika obiektywu. Brak kierowcy – brak zdjęć.
Nad rdzeniem znajduje się warstwa bibliotek. Potraktuj je jak instrukcję przetwarzania danych. Biblioteka ram multimediów tutaj? Informuje urządzenie, jak odtwarzać dźwięk, wideo lub obrazy. Inne biblioteki zapewniają akcelerację 3D dla urządzeń wyposażonych w akcelerometr. Dostępna jest także biblioteka przeglądarki. To nie są aplikacje, w które można kliknąć. Jest to podstawowa logika, która umożliwia tworzenie aplikacji.
Na tym samym poziomie co biblioteki znajduje się Środowisko wykonawcze Androida. To tutaj dzieje się magia dla programistów. Obejmuje to podstawowe biblioteki Java. Dzieje się tak, ponieważ programiści aplikacji na Androida używają języka Java do tworzenia swoich narzędzi. Dotyczy to jednak również maszyny wirtualnej Dalvik.
Co to jest maszyna wirtualna? Jest to oprogramowanie emulujące inne urządzenie z własnym systemem operacyjnym. Może działać na sprzęcie z zupełnie innymi systemami operacyjnymi. Android wykorzystuje tę koncepcję do uruchamiania każdej aplikacji jako osobnego procesu. Dlaczego to jest ważne? Są trzy powody. Po pierwsze, izolacja. Żadna aplikacja nie jest zależna od innych aplikacji. Po drugie stabilność. Jeśli jedna aplikacja ulegnie awarii, nie powinna pociągać za sobą pozostałych. Po trzecie prostota. Zmniejsza to bóle głowy związane z zarządzaniem pamięcią.
Następny jest Prawo aplikacji dla Androida. Warstwa ta kontroluje podstawowe funkcje telefonu. Dystrybucja zasobów. Usługi telefoniczne. Przełączanie pomiędzy procesami. Śledzenie lokalizacji fizycznej za pomocą GPS. Programiści mają tutaj pełny dostęp. Za pomocą tych narzędzi można tworzyć bardziej złożone funkcje. Pomyśl o tym jak o zestawie narzędzi. W ramie znajduje się młotek i śrubokręt. Deweloper produkuje meble.
Na górze znajdują się aplikacje. To jest warstwa niestandardowa. Rozmowy telefoniczne. Przeglądanie sieci. Łączność. Dla zwykłych użytkowników to wszystko, co widzą. Możesz wchodzić w interakcję z tymi aplikacjami poprzez interfejs użytkownika. Nikt inny nie dotknie tego poziomu, chyba że będzie chciał coś zainstalować.
Tylko programiści Google, zewnętrzni programiści i producenci urządzeń znają następujące warstwy: konfigurują jądro. Tworzą nowe biblioteki. Budują ramy. Po prostu czysty.
Możesz zmienić sposób działania swojego smartfona Google, pobierając aplikacje. To takie proste. Ale kiedy coś idzie nie tak, warto wiedzieć, co dzieje się za kulisami. Lub gdy zastanawiasz się, dlaczego określona aplikacja ciągle zużywa baterię.
Twój smartfon potrzebuje czegoś więcej niż tylko poczty e-mail i podstawowego przeglądania Internetu. iPhone udowodnił, że silna biblioteka aplikacji może inspirować klientów. Android zwraca na to uwagę.
Google udostępniło programistom Androida na kilka miesięcy przed premierą HTC G1. Dostarczyli ograniczony zestaw programistyczny (SDK) i opublikowali Wyzwanie dla programistów Androida. Całkowita pula nagród w tym turnieju wyniosła 10 milionów dolarów.
Najlepsi programiści zarobili na swoich aplikacjach 275 000 dolarów. Oto, co zwyciężyło:
-
Porównuj ceny i czytaj recenzje sklepów, korzystając z narzędzi CompareEverywhere i GoCart. Zeskanuj kod kreskowy. Aplikacje te identyfikują produkt i gromadzą informacje z różnych źródeł.
-
Life360 łączy media społecznościowe i wiadomości lokalne. Tworzy wspólnotę sąsiadów. Podziel się najnowszymi informacjami ze swoją grupą. Wysyła alerty awaryjne, takie jak ostrzeżenia o tornadzie. Nawet jeśli jesteś daleko, zawsze otrzymasz informację.
-
Ustawienia regionalne korzystają z GPS. Oznaczaj często odwiedzane miejsca na Mapach Google. Możesz dostosować ustawienia telefonu dla każdej lokalizacji. Dzwonek zmienia się automatycznie w zależności od Twojej lokalizacji. Koniec z głośnymi dzwonkami w kinach.
-
Ecorio śledzi Twój ślad węglowy. Sugeruje sposoby ograniczenia wpływu na środowisko. Zaplanuj swoją podróż korzystając z Map Google. Ecorio zaleca wspólne przejazdy i transport publiczny.
-
Softrace zachęca do aktywnego trybu życia. Użytkownicy organizują konkursy korzystając z Google Maps. Uczestnicy udają się do celu. Rywalizują i porównują czasy.
Wiele innych aplikacji otrzymało nagrody w kategorii 275 000 dolarów. Niektórzy programiści iPhone’a są zainteresowani Androidem. Android może dogonić iPhone’a pod względem jakości aplikacji.
W jaki sposób programiści tworzą te aplikacje? Proces rozwoju opisano w następnej sekcji.
Tworzenie aplikacji na Androida
Jeśli rozumiesz Javę, jesteś już w połowie drogi. To pierwsza przeszkoda dla każdego, kto chce stworzyć aplikację na Androida. Po nauce języka kolejnym krokiem jest pobranie Zestawu SDK dla Androida. To coś więcej niż tylko folder z kodem. To jest Twój dostęp do interfejsu programowania aplikacji (API) Androida.
SDK zawiera narzędzia. Przykłady zastosowań. Emulator telefonu. Emulatory są ważne. Symulują sprzęt i oprogramowanie konkretnego urządzenia. W tym przypadku emulator Androida odtwarza telefon z tym systemem operacyjnym. Aby przetestować kod, nie musisz flashować urządzenia fizycznego. Zbuduj aplikację. Uruchom go w emulatorze. Zobacz, jak zachowuje się na prawdziwym sprzęcie, zanim udostępnisz go użytkownikom.
Witryna Google dla programistów oferuje obszerne materiały szkoleniowe. Obejmują podstawy: testowanie. Debugowanie. Instrukcje krok po kroku. Dostępna jest również aplikacja Hello World, która pomaga zrozumieć architekturę. Eksperci mogą pominąć materiał wprowadzający. Przejdź od razu do tworzenia aplikacji.
Ale Android oferuje coś, czego nie ma iOS. Dzięki temu złożone aplikacje mogą działać w tle. Apple ogranicza aplikacje iPhone’a do trybu tła. Chcesz przełączyć się na inną aplikację? Poprzedni przestaje działać. Czy chcesz wrócić? To nadal działa. Ten limit określa, co możesz utworzyć dla systemu iOS. Android daje programistom większą swobodę. Procesy w tle to uczciwy wyścig.
Google podzielił swoją platformę na cztery główne komponenty. Nie wszystkie aplikacje wykorzystują wszystkie te komponenty. Ale stanowią podstawę.
- Działania : Każdy ekran widoczny dla użytkownika jest działaniem. Aplikacja mapy może posiadać podstawowy widok mapy. Ekran planowania podróży. Nakładka trasy. Każdy z nich reprezentuje odrębną działalność.
- Intencje : Są to mechanizmy przejścia od jednej czynności do drugiej. Planujesz podróż? Intencja interpretuje dane wejściowe i aktywuje nakładkę trasy. Android obsługuje także odbiorniki Broadcast Intent. Uruchamiają się w odpowiedzi na zdarzenia zewnętrzne. Przeprowadzka do nowego miejsca. Połączenie przychodzące. Aplikacje mogą reagować bez inicjowania użytkownika.
- Usługi : Usługi działają niezależnie. Nie mają interfejsu użytkownika. Rozważ aplikację fitness, taką jak Softrace. Jesteś w środku wyścigu. Potrzebujesz muzyki. Przełączasz się na odtwarzacz multimedialny. Rozpocznij piosenkę. Softrace nadal śledzi Twoje tempo. Gdyby to była tylko jedna czynność, zostałaby wstrzymana lub zakończona w momencie wyjścia. Usługa utrzymuje aplikację działającą w tle.
- Dostawcy treści : Umożliwiają aplikacjom wymianę danych. Jedna aplikacja może odczytywać i zapisywać dane zarządzane przez inną aplikację. Pozwala to programistom tworzyć potężne kompleksy. Aplikacje, które współpracują. To bardziej złożone niż tylko jeden komponent.
może jeden.
Jest jeszcze wiele do rozważenia. Silnik graficzny. Zarządzanie procesami. Obsługa interfejsu użytkownika. Google udostępnia wskazówki dotyczące tych szczegółów w swojej witrynie dla programistów.
Podróż Google Phone nie przebiegała gładko. Niektórzy producenci szybko przyjęli ten system operacyjny. Inni ją odrzucili. Ekosystem jest rozdrobniony.
Producenci telefonów komórkowych Google
Jak operatorzy Androida ukształtowali wojnę na smartfony: od oporu Sprintu po globalną dominację
Kiedy patrzymy na ekosystem systemów operacyjnych smartfonów, widzimy dwie bardzo różne siły. Z jednej strony są producenci telefonów komórkowych. Tworzą sprzęt, fizyczne urządzenie, które leży w twoich rękach. Z drugiej strony istnieją usługodawcy. Główni operatorzy, tacy jak AT&T i T-Mobile. W niektórych przypadkach grupy te mogą popaść w konflikt. Producent może zawrzeć umowę na wyłączność z jednym operatorem. W rzadkich przypadkach operator produkuje nawet własny sprzęt. Granice się zacierają, ale napięcie pozostaje.
Historia Androida nie zaczęła się w próżni. Zaczyna się od sprzętu. Pierwszym telefonem komórkowym z systemem operacyjnym Android był HTC G1, wyprodukowany przez firmę High Tech Computer Corporation. Prasa technologiczna była aktywna jeszcze zanim telefony trafiły na półki sklepowe. Blogerzy i dziennikarze bez końca spekulowali, kto następny wejdzie na rynek. Czy Motorola wkroczy? A co z Samsungiem? W końcu to zrobili. Dell również przyłączył się do walki. Tamy pękły.
Ale bez sieci sprzęt jest bezużyteczny. W Stanach Zjednoczonych pionierem jest T-Mobile. W październiku 2008 roku firma wprowadziła na rynek HTC G1 obsługujący technologię 3G. Cena w momencie zawarcia umowy wynosiła 179 dolarów. Nie był to numer bezpłatny, ale był dostępny. T-Mobile umożliwił także obecnym klientom składanie zamówień w przedsprzedaży z miesięcznym wyprzedzeniem. Wynik? Chaos. Żądanie było szalone. Zamówienia wzrosły powyżej 1,5 miliona sztuk znajdujących się w magazynie. T-Mobile nagle musiał anulować sprzedaż w przedsprzedaży. Po prostu nie mogli nadążyć za szumem medialnym.
Nie każdemu podoba się ta mobilna rewolucja. Co więcej, niektórzy operatorzy walczyli z tym do końca. Dyrektor generalny Sprint, Dan Hesse, głośno wyrażał swoją pogardę dla platformy. Kiedyś oświadczył, że Android „nie jest wystarczająco dobry, aby nosić markę Sprint”. Jest to ostra krytyka rodzącego się systemu operacyjnego. Zostawił drzwi otwarte i zasugerował, że Sprint może w przyszłości współpracować z Androidem, ale jego sceptycyzm był wyraźny.
Takie podejście spotkało się z krytyką ze strony dyrektora generalnego Hop-On, Petera Michaelsa. Michaels oskarżył go o hipokryzję. Zauważył, że Sprint jest w rzeczywistości członkiem-założycielem Open Handset Alliance, konsorcjum, które opracowało Androida. Jak możesz pomóc w stworzeniu otwartej platformy, a jednocześnie odmówić jej wspierania? Michaels argumentował, że działania Sprinta zaprzeczają jego własnym twierdzeniom. Zauważył również, że Sprint utrudnia tańszym i mniejszym producentom urządzeń dostęp do swojej sieci. To bardziej przypomina zamknięty klub niż otwarty sojusz.
Jednak nastawienie firmy może szybko się zmienić, jeśli wymaga tego rynek. Hesse ostatecznie zmienił zdanie. Sprint poszedł na ustępstwa. Zaczęli wspierać urządzenia z Androidem, takie jak HTC Hero i Samsung Moment. Opór ten załamał się pod ciężarem popytu konsumenckiego i presji konkurencji.
Do roku 2009 sytuacja uległa całkowitej zmianie. Verizon wypuścił na rynek dwa główne smartfony z Androidem: Motorola Droid i HTC Eris. Szczególnie Droid stał się fenomenem kulturowym. To dowodzi, że Android może zapewnić funkcje korporacyjne, których wymagają klienci biznesowi Verizon. Następnie na początku 2010 roku firma AT&T ogłosiła, że będzie sprzedawać telefony z systemem Android firm HTC, Motorola i Dell. Główni operatorzy skapitulowali.
Android is becoming popular among major operators around the world. Nie chodzi już tylko o telefony komórkowe. To jest kwestia infrastruktury. Jeśli Android odniesie sukces, dominacja Google w wyszukiwarce internetowej będzie mogła zostać powtórzona na urządzeniach mobilnych. Imagine a world where mobile operating systems are as ubiquitous as Google search on the Internet.
The situation has changed since the operator war began. Otwarte platformy wygrywają. However, the dynamics between hardware manufacturers, software developers and network service providers remain complex. Teraz, gdy linie lotnicze w pełni przyjęły ten ekosystem, nie można zgadnąć, kto będzie rządził w przyszłości.
Możesz dowiedzieć się więcej o rozwoju platform mobilnych i powiązanych tematach, klikając linki na kolejnych stronach.
The Android ecosystem is starting to take shape
Pierwsza wersja Androida była przeznaczona dla więcej niż jednego urządzenia. This sends a signal to the industry that the mobile world is fragmenting. Google offers more than just an operating system. Stanowią platformę dla operatorów telekomunikacyjnych i producentów do konkurowania.
Nexus One to flagowy produkt koncepcyjny. Released in early 2010, the product was the first to be sold directly through Google’s online store, bypassing most carriers. To posunięcie zaskoczyło gigantów branży telekomunikacyjnej. This provides direct contact with consumers and eliminates the need to wait for approval or updates from operators.
Ale Nexus One to tylko część historii.
Wojny operatorów i wybór urządzeń
Sprint and AT&T are launch partners for these early devices. Sprint positions its Android products as high-speed alternatives to traditional voice plans with an emphasis on data. AT&T stara się propagować z perspektywy smartfona pogląd, że Android jest otwartą alternatywą dla „zamkniętego ogrodu”, jaki zbudowali wokół iPhone’a.
Motorola nie pozostaje bezczynna. Pod koniec 2008 roku pojawiły się doniesienia, że Motorola ograniczała inne systemy operacyjne, skupiając się wyłącznie na Androidzie. To robi dużą różnicę. Motorola has been the king of mobile phones for decades. Jeśli obstawiają Androida, reszta z nas powinna to zauważyć.
Do dyskusji włączył się także Verizon. Chociaż nie wypuścili od razu urządzenia z Androidem, marketing Motoroli Droid zasygnalizował zmianę. Verizon znany jest z konserwatywnego podejścia do aktualizacji. Włączenie do ich sieci urządzeń obsługujących technologię w pełni dotykową i wymagających dużej liczby aplikacji oznacza, że stawiają na przyszłość komputerów mobilnych, a nie tylko komunikacji mobilnej.
Globalna ekspansja
Zainteresowanie nie ogranicza się do Stanów Zjednoczonych.
NTT Docomo, Japan’s largest telecommunications operator, develops Android-based mobile phones. To pokazuje, że Android to nie tylko zachodni trend. Ma globalny urok. This OS could really prove resilient if the technologically advanced Japanese market embraces it.
Huawei is also preparing to ship Android devices alongside Symbian models. This is a sign of a future where manufacturers are no longer limited to a single operating system. Możesz zaoferować szeroką gamę opcji różnym segmentom klientów.
Dlaczego to ma teraz znaczenie
Z perspektywy czasu te wczesne wysiłki zdefiniowały następną dekadę technologii mobilnej.
Jak Android zmienia rynek:
– Urok otwartego oprogramowania: Producenci mogą dostosować system operacyjny, aby zapewnić wyjątkowe wrażenia.
– Niezależność operatora: Modele sprzedaży bezpośredniej, takie jak Nexus One, zmuszają operatorów do ulepszania swoich usług.
– Ekosystem programistów: Google Market (obecnie Sklep Play) zapewnia programistom zintegrowaną platformę umożliwiającą dotarcie do milionów użytkowników.
Które urządzenia prowadziły ten proces:
– HTC Dream (G1): Pierwszy komercyjny telefon z Androidem. Chociaż było to kłopotliwe jak na dzisiejsze standardy, było wówczas rewolucyjne.
– Motorola Droid: Zapewnia fizyczną klawiaturę i sieć Verizon w systemie Android.
– Nexus One: Czyste doświadczenie Google, prezentujące możliwości systemu operacyjnego bez obciążenia nośnego.
Początki były chaotyczne. Sprint nazwał Androida „jeszcze nie wystarczająco dobrym”. Deweloperzy skarżyli się na fragmentację. Użytkownicy doświadczyli niespójnych aktualizacji. Ale impulsu nie da się zatrzymać.
Infrastruktura jest w budowie. Operatorzy opamiętali się. Producenci zmienili tempo.
W 2010 roku nie było już pytania, czy Android przetrwa. Chodzi o to, jak szybko będą musiały zareagować inne platformy.
Fundacja została utworzona. Pozostało tylko wykonać zadanie.
