Het begon met een naamsverandering. Nou ja, soort van.
VC Jeremy Levine noemde zichzelf niet langer alleen maar ‘Jeremy Levine’. Tijdens Zoom-oproepen identificeert hij zich nu als “Jeremy Levine, ik geef geen toestemming voor transcenderen of opnemen.”
Is het kleinzielig? Zeker. Is het een schreeuw om hulp? Misschien. Volgens een recent Wall Street Journal-rapport is de zet van Levine een wrange, agressieve reactie op iets dat zijn dag blijft verpesten: de opkomst van AI-notitietools die alles vastleggen wat je zegt.
De trend gaat niet alleen meer over privacy. Het gaat over hoe onze dagelijkse interacties zonder toestemming worden verzameld, getranscribeerd en geanalyseerd.
De automatisering van alledaagse gesprekken
Je zou kunnen denken dat opnames van vergaderingen standaard zijn in directiekamers van bedrijven. Dat zijn ze. Maar het lek is uitgebreid. Het raakt dating-apps. Het raakt waterkoeler-chats. Het komt op plekken waar je nooit had verwacht dat er een microfoon live zou zijn.
Neem Eric Bahn. De durfkapitalist zegt dat hij er nu van uitgaat dat elke ontmoeting met een oprichter wordt opgenomen. Hij heeft geen teken nodig. Hij ziet het aan de manier waarop telefoons op tafels worden geplaatst.
Dan is er de datingwereld in San Francisco, die naar verluidt al brutaal genoeg is zonder dat er AI-analyse bij betrokken is. Eén oprichtster vertelde de WSJ dat ze tijdens haar eerste afspraakjes een app genaamd Granola gebruikt. Ze neemt het gesprek op. Later voert ze het transcript in Claude, een AI-assistent, om haar prestaties te analyseren.
Haar doel? Om erachter te komen of ze betrokken was. Als ze empathisch was. Wie domineerde de talktrack?
Het is efficiëntie als wapen tegen intimiteit. En het gebeurt sneller dan iemand zich realiseerde.
Een juridisch mijnenveld (waar iedereen tegenaan loopt)
Levine beschrijft dit nieuwe normaal als ‘sociaal onaanvaardbaar gedrag’. Het doodt de spontaniteit. Je lacht niet om de slechte grap van je vriend, wetende dat deze door een algoritme zal worden ontleed. Je praat niet over je baas als een laptop in de hoek je gemompel aan het transcriberen is.
Anderen wijzen op de juridische risico’s.
Momenteel waden we door een regelgevingsmist. Wetten rond toestemming voor audio-opname variëren per staat. In sommige rechtsgebieden is toestemming van twee partijen vereist, in andere eenzijdig. Als een app automatisch op de achtergrond opneemt, geeft de andere persoon dan toestemming door te verschijnen? Waarschijnlijk niet op een manier die standhoudt in de rechtszaal.
Maar het sociale contract valt sneller uiteen dan de wetten kunnen inhalen.
Wie leest de notities eigenlijk?
Hier is de ironische wending waar niemand het over heeft.
We bouwen een digitaal archief van elk alledaags gesprek, elke informele lunch, elke lastige blind date. We verzamelen gegevens op grote schaal.
En toch…
Wie heeft tijd om naar twee uur transcriptie te luisteren voor een vergadering van een uur? De meeste mensen skimmen. Of ze kijken er helemaal niet naar.
Als elke interactie wordt gearchiveerd, doorzoekbaar en analyseerbaar, worden we niet efficiënter. We creëren een audiostortplaats. Een puinhoop van gesproken woorden
