Waarschuwing: spoilers in het vooruitzicht.
Gigantische poppen. Een moordenaar in het geel. Nog meer vallen.
Seizoen 4 van MGM Plus’s horrormysterie From blijft obstakels toevoegen. En nachtmerriebrandstof. Voor iedereen die vastzat in de stad werd de situatie alleen maar erger.
Het seizoen loopt ten einde. Ik heb er met de makers over gesproken. John Griffin heeft het gemaakt. Jeff Pinkner beheert het nu, net als Lost en Fringe. Jack Bender regisseerde de schoten. Hij werkte ook aan Game of Thrones. Ze praatten over de poppen. De man in het geel. En het publiek. Altijd het publiek.
Seizoen 5 komt in 2027, maar voorlopig staat de finale op de loer.
Over één ding was Griffin duidelijk. “Ons doel was nooit om somber te vertellen”, zei hij. Het is moeilijk om naar te kijken. Vol verdriet. Maar hij wil je belonen. Om rond te blijven hangen.
De voorgaande aflevering verschijnt zondag in de MGM Plus-apps. 21.00 uur, Oost of West.
Waarom ons het geheim laten weten?
Je kent de truc. Het publiek wel. De stedelingen niet. Sophia? Dat is de man in het geel. Hij loopt vlak naast je.
Griffin legde de zet uit. Kijk naar de slechterik. Wat zou hij willen? Hij zou binnen willen zijn. Hij wil dat de stad denkt dat ze veilig zijn terwijl hij daar is. Het is beter om hem van binnenuit te zien opereren dan dat hij zich in het donker verbergt. Het is misschien minder een mysterie, maar het is enger. Zou je verwachten dat dit je buurman zou zijn?
Het keert de angst om.
Poppen uit de diepte
Dan zijn er de poppen. Gigantische exemplaren. Moorddadig.
Jack Bender gaf toe dat de eerste lezing van het script hem deed stoppen. “O mijn god, oké.” Hij maakte zich zorgen. Killer-poppen kunnen er maf uitzien. Ze kunnen er raar uitzien. Hoe maak je zachte dingen eng?
Het antwoord was nattigheid.
Matt Likely en Rachael Grant hebben ze ontworpen. Overvol. Groot. Maar toen lieten ze ze nat worden. Van het meer. Zeewier druipt van de naden. De stof zakt. Het scheurt. Dat houdt het rommelig. En toen voegden de visuele effecten de tanden toe. Die tanden waren de homerun. Het gaat eigenlijk niet om de vorm. Het is de rot.
“Ze zien rondrennen ziet er misschien raar uit”, zei Bender, “maar het materiaal dat doorzakte… zorgde ervoor dat het rafelig bleef.”
Het werkt omdat het zwaar aanvoelt. Echt. Niet cartoonachtig.
De onmogelijke wiskunde van Boyd
Boyd zit in de problemen. Hij zit altijd in de knoop.
De stad beschermen? Of een theorie opperen die je naar huis brengt, maar die misschien eerst iedereen doodt? Jeff Pinkner wees op het kernconflict. Donna zei: geniet vandaag, want morgen is niet gegarandeerd. Boyd zegt dat je vandaag moet overleven, zodat je misschien ooit naar huis kunt.
Ze pingpongen dit argument al vier seizoenen. Is de hoop een deel van het lijden achter te laten?
Dat is ook de vraag voor elke kijker. Als de wereld nu zou vergaan. Geen telefoon. Geen internet. Wie ben jij in het vacuüm? Wat waardeer jij als veiligheid een mythe is?
Boyd moet kiezen. Het is een onmogelijke keuze. Harold Perrineau schittert daar omdat hij het gewicht echt laat voelen. Je riskeert het of niet? Er is geen goed antwoord. Alleen degene die je kiest.
Hoop of straf?
Dus wat is het einde? Iedereen wil eruit. Fromville is een hel. Een happy exit krijg je niet automatisch.
Schrijven ze met fans in gedachten? Griffin zei ja. “Duizend procent.” Pinkner voegde eraan toe dat ze dat altijd hebben gedaan.
Je kunt geen show bouwen alleen op basis van een groot mysterieus antwoord. Als het te moeilijk is, word je boos. Als het te gemakkelijk is, verveel je je. “Wacht, dat was het?” Zij weten dit. Dus ze zijn van plan om alles te beantwoorden. Alles.
Maar dan begint het echte spel. Wat doen de personages met die antwoorden? Overleven ze? Gaat er iemand weg?
“Ze hadden niets om zich aan vast te houden”, citeerde Griffin Henry en zei tegen Tabitha, “dus hielden ze elkaar vast.”
Hij zei dat de show over hoop gaat. Niet het zonnige soort. Het soort dat je hebt als je verdrinkt. Je reikt naar de andere hand. Het is somber zeker. Mensen lijden. Personages verliezen. Je krijgt niet alles wat je wilt van ze. Of de stad zal dat doen.
Maar het doel is niet straf. Het is de reis. Griffin herhaalde het aan het einde. Hij wilde het zeker weten. Het verhaal kan vol opoffering zijn. Het kan pijn doen om te kijken. Maar ze willen je belonen als je meegaat voor de rit.
We zullen in 2027 zien of de beloning overeenkomt met de kosten. De poppen zijn voorlopig stil. De Gele Man staat daar nog steeds, ergens in de menigte, te wachten.
