Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) właśnie opublikowały dane, które zaniepokoiły ekspertów ds. zdrowia publicznego. Tylko w tym roku w Stanach Zjednoczonych potwierdzono ponad 2300 przypadków odry. To najgorszy rok dla tej choroby od 1992 r.
Myśleliśmy, że rozwiązaliśmy ten problem raz na zawsze.
Ameryka ogłosiła eliminację odry już w 2000 roku. Odprężyliśmy się. Obniżyliśmy czujność. A teraz wirus powrócił ze zdwojoną siłą, przekraczając liczbę wszystkich przypadków w ciągu ostatnich 24 lat razem wziętych.
To nie jest tylko chwilowe załamanie. To jest wzór. Wskazuje także na konkretny problem, któremu można zapobiec: ludzie nie są szczepieni.
Luka w szczepieniach
Odra nie jest przeziębieniem. Jest to jeden z najbardziej zaraźliwych wirusów na naszej planecie. Jeśli wejdziesz do pokoju zarażonej osoby, masz 90% szans na złapanie choroby, nawet jeśli opuściła ona pokój wiele godzin temu. Wirus unosi się w powietrzu. Utrzymuje się tam, jak nieprzyjemny zapach, który w rzeczywistości powoduje chorobę.
Aby zatrzymać transmisję, konieczna jest odporność stadna. Konkretnie: 95 procent społeczności musi być odpornych.
To jest wysoka poprzeczka. I tego nie osiągamy.
Według najnowszych danych CDC tylko 28 procent hrabstw USA szczepi swoje dzieci w wieku przedszkolnym w stopniu wystarczającym, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa. W wielu obszarach liczba ta jest znacznie niższa. Stwarza to duże połacie populacji podatnej na infekcję, czekającej tylko na iskrę.
Kiedy pojawi się ta iskra, wirus rozprzestrzenia się szybko. Większość tegorocznych przypadków jest powiązana z epidemiami w Południowej Karolinie, Utah, Pensylwanii i Wirginii. Niektóre z nich wygasły, inne nadal się tlą. Podstawowym problemem nie jest geografia. To jest wahanie się przed szczepionką.
Zaufanie odgrywa teraz mniejszą rolę
Można winić politykę. Można winić dezinformację. Obydwa czynniki są prawdziwe. Istnieje jednak bardziej ironiczny powód, dla którego obserwujemy rekordową liczbę przypadków.
Wykonaliśmy swoją pracę zbyt dobrze.
W latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych odra była normalnym zjawiskiem w dzieciństwie. Jeśli urodziłeś się w tym czasie w Ameryce, prawdopodobnie to miałeś. Około 48 milionów ludzi. Pod koniec lat 90. zaszczepiono ponad 90 procent Amerykanów. Choroba praktycznie zniknęła z życia codziennego.
Ten sukces stworzył martwy punkt.
Osoby urodzone w ciągu ostatnich 30–40 lat rzadko chorowały na odrę. Nie wiedzą o wysypce. Nie mają pojęcia o zapaleniu płuc. Nie pamiętają hospitalizacji. Dla nich wirus jest pojęciem abstrakcyjnym, a nie fizycznym zagrożeniem.
„Zbyt dobrze wykonaliśmy swoją pracę”.
Jeden z lekarzy powiedział Voxowi bez ogródek. Ponieważ choroba jest tak rzadka, zniknęła pilna potrzeba szczepień. Zaufanie do instytucji również uległo erozji, podsycane polaryzacją polityczną i plotkami w mediach społecznościowych. Jeśli połączysz samozadowolenie z dezinformacją, masz przepis gotowy do eksplozji.
Cena samozadowolenia
Odra była kiedyś czymś w rodzaju rytuału przejścia. Jest to obecnie stan nadzwyczajny dla zdrowia publicznego. Konsekwencje są poważne. Przed erą szczepionek co roku zarażały się miliony osób. Tysiące osób trafiło do szpitali. Setki zginęło.
Dziś wirus z łatwością przekracza granice i granice społeczności. Nie obchodzi go, do jakiej partii politycznej należysz. Nie obchodzi go, czy wierzysz w naukę, czy teorie spiskowe. Potrzebuje tylko ofiary.
Rozwiązaliśmy już ten problem. Wykorzystaliśmy szczepionki, kampanie na rzecz zdrowia publicznego i pieniądze. Zmobilizowaliśmy wszystkich, od gwiazd muzyki pop po postaci z kreskówek, do szczepienia dzieci. Możemy to zrobić jeszcze raz. Ale żeby to zrobić, musimy przyznać: zagrożenie nie zniknęło – po prostu spało.
Obudzenie jej wymaga pracy. Wymagane jest zaufanie. Wymaga także uznania, że nie możemy sobie pozwolić na ignorowanie wirusa tylko dlatego, że nie widzieliśmy go od dziesięciu lat.
Dane są jasne. Liczby rosną. Okno działania zamyka się. To, co stanie się dalej, zależy od tego, czy postrzegamy to jako problem, czy niedogodność.
