Wyobraź sobie dwie osoby próbujące porozmawiać. Mówi się krótkimi, gwałtownymi zwrotami. Inny oczekuje długich, płynnych akapitów. Nawet jeśli oboje mówią po angielsku, będą się ciągle źle rozumieć. To jest dokładnie ten rodzaj chaosu, jaki powstałby, gdyby komputery próbowały komunikować się bez wspólnego zestawu reguł.
W informatyce protokół jest takim zbiorem zasad. Jest to ścisły zbiór procedur przesyłania danych pomiędzy urządzeniami elektronicznymi. Bez tego Twój laptop będzie krzyczał w pustkę, a serwer będzie po prostu słuchał zakłóceń.
Problem z niedopasowanym pakietem
Dlatego potrzebujesz tych zasad. Dane nie tylko w magiczny sposób przepływają z punktu A do punktu B. One się rozpadają. Są one podzielone na części zwane pakietami.
Jeśli komputer wysyła dane w 8-bitowych pakietach, oczekuje, że odbiorca będzie dokładnie wiedział, jak ponownie połączyć te maleńkie kawałki. Ale co, jeśli komputer odbierający oczekuje pakietów 16-bitowych? Sprawdza twoje 8-bitowe dane, widzi całkowity błąd i odrzuca go. Wiadomość nie została dostarczona. Strona nie ładuje się. List zostaje zwrócony.
To nie jest sytuacja hipotetyczna. Dzieje się tak za każdym razem, gdy systemy nie są ze sobą dopasowane. Potrzebujesz wcześniejszej zgody. Uścisk ręki. Umowa. Określa strukturę informacji i dokładny sposób, w jaki każda ze stron powinna ją wysyłać i odbierać. Żadnych domysłów. Tylko wykonanie.
Kto ustala te zasady?
Można by pomyśleć, że giganci technologiczni po prostu je wymyślają. To jest błędne. Protokoły ustalane są przez organizacje międzynarodowe lub branżowe. Tworzą standardy, dzięki którym urządzenie wyprodukowane w Japonii może komunikować się z serwerem w Brazylii bez potrzeby korzystania z tłumacza.
Najbardziej znaną podstawą tego jest OSI (Open Systems Interconnection – model systemów otwartych). Jest to zbiór wytycznych dotyczących wdrażania komunikacji sieciowej. Nie zmusza nikogo do korzystania z niego, ale zapewnia teoretyczny model wyjaśniający, w jaki sposób dane przemieszczają się w sieci. To jest rysunek. Sam budynek jest zbudowany według określonych protokołów.
Internetowi giganci
Przeglądając Internet, korzystasz z więcej niż jednego protokołu. Używasz ich stosu. Działają warstwowo. Niektórzy są odpowiedzialni za połączenie fizyczne. Niektóre służą do wyznaczania tras. Niektóre służą bezpieczeństwu.
Do najważniejszych zestawów protokołów internetowych należą:
- TCP/IP (protokół kontroli transmisji/protokół internetowy) : To jest podstawa. TCP gwarantuje, że Twoje dane dotrą bezpiecznie. IP gwarantuje, że znajdą właściwy adres. Bez nich Internet byłby jedynie zbiorem różnych komputerów.
- HTTPS (protokół bezpiecznej transmisji hipertekstu) : To jest litera „S” w pasku adresu przeglądarki. Szyfruje dane. Uniemożliwia podsłuchującym odczytanie haseł lub numerów kart kredytowych przesyłanych przez sieć.
- SMTP (Simple Mail Transfer Protocol) : To właśnie przenosi Twoją pocztę e-mail ze skrzynki pocztowej do skrzynki pocztowej Twojego znajomego. Jest stary, prosty i nadal działa.
- DNS (Domain Name System) : To jest internetowa książka telefoniczna. Tłumaczy czytelne dla człowieka nazwy, takie jak „google.com”, na adresy IP zrozumiałe dla komputerów.
Dlaczego jest to dla Ciebie ważne?
Nie widzisz tych protokołów. Nigdy ich nie zobaczysz. Ale konsekwencje ich braku odczuwasz za każdym razem, gdy kończy się czas działania strony internetowej.
