Na niedawnej wystawie robotów humanoidalnych w Tokio maszyna wielkości człowieka zwana Galbot wykazała się nie tylko zręcznością mechaniczną, ale także osobowością. Biorąc butelkę herbaty, robot zażartował, jak chciał uniknąć oparzeń słonecznych podczas przyszłych wakacji. Choć humor był przyjemny, prawdziwa istota wystawy była znacznie poważniejsza: pomiędzy Japonią a Chinami toczyła się rywalizacja w dziedzinie zaawansowanych technologii o ogromną stawkę.
Przejście ze sprzętu na fizyczną sztuczną inteligencję
Podczas gdy na wystawie zaprezentowano różnorodne modele humanoidów chińskich firm – co podkreśla rosnącą dominację Pekinu w produkcji robotyki – japońskie firmy obierają inną ścieżkę strategiczną. Zamiast konkurować wyłącznie produkcją samych maszyn, Japonia stawia na „fizyczną sztuczną inteligencję”.
W kontekście robotyki fizyczna sztuczna inteligencja stanowi ogniwo łączące inteligencję cyfrową z interakcją ze światem rzeczywistym. W przeciwieństwie do generatywnej sztucznej inteligencji (takiej jak ChatGPT), która przetwarza tekst i obrazy, fizyczna sztuczna inteligencja wykorzystuje czujniki, które pozwalają maszynom wyczuwać, interpretować i oddziaływać na swoje otoczenie.
Kluczowi gracze w tej niszy to:
– Infrastruktura danych: Firmy takie jak FastLabel skupiają się na „rdzeniu” inteligencji robotów. Zamiast samodzielnie budować maszyny, opracowują wysokiej jakości, skalowalne dane szkoleniowe potrzebne do budowania złożonych modeli sztucznej inteligencji.
– Współpraca transgraniczna: Warto zauważyć, że to japońskie doświadczenie jest już eksportowane; FastLabel współpracuje z chińską firmą RealMan w celu wspierania rozwoju modeli AI dla robotów.
Luka w zwinności: od tańca do akcji
Bariera techniczna pozostaje poważną przeszkodą w przekształcaniu robotów z rozrywki w użyteczne narzędzia. Eksperci branżowi zwracają uwagę na ogromną przepaść pomiędzy „z góry ustalonymi” ruchami a „autonomicznym” podejmowaniem decyzji.
„Na przykład podczas tańca robot po prostu powtarza te same ruchy… Ale ruchy wyższego poziomu nie są stałe ani z góry określone; robot musi podejmować własne decyzje” – wyjaśnia Masato Ando z Aska Corporation.
To rozróżnienie jest niezwykle ważne. Aby robot był użyteczny w fabryce lub w domu, nie może po prostu wykonywać zapętlonego programu; musi umieć poruszać się w nieprzewidywalnym środowisku i wykonywać złożone zadania, takie jak chwytanie delikatnych przedmiotów lub reagowanie na nagłe zmiany w otoczeniu.
Problem wpływów społecznych i niedoboru siły roboczej
Chęć rozwoju robotyki humanoidalnej podyktowana jest ostrymi zmianami demograficznymi. Japonia, która ma jedną z najszybciej starzejących się populacji na świecie, boryka się z chronicznymi niedoborami siły roboczej. Roboty humanoidalne są postrzegane jako rozwiązanie:
1. Produkcja: automatyzacja powtarzalnych lub ciężkich zadań w branżach, które się redukują.
2. Pomoc domowa: Długoterminowe wsparcie dla osób starszych w ich domach.
Jednak ta transformacja ma charakter nie tylko techniczny, ale także społeczny. Pozostaje wyraźna obawa co do tego, jak blisko ludzi będą wchodzić w interakcje z maszynami. Organizatorzy wystawy podkreślają, że celem jest współistnienie, a nie zastępowanie człowieka, przedstawiając roboty jako „partnerów”, którzy pomogą ludziom wypełnić luki w społeczeństwie.
Wniosek
Podczas gdy Chiny przodują w produkcji sprzętu, Japonia liczy na to, że stanie się niezastąpionym dostawcą mózgów i danych dla tych maszyn. Powodzenie tej strategii będzie zależeć od tego, czy roboty będą w stanie wyjść poza wyćwiczone ruchy i opanować nieprzewidywalną złożoność pracy w rzeczywistym świecie.
