Starend in het onkruid van mijn achtertuin.
Is dat een eekhoorn? Nee. Een konijn? Absoluut niet. Het is een groundhog.
Ik heb nog nooit een groundhog van dichtbij gezien. Wat doet het zelfs?
“Ik begon het leuk te vinden om door het achterboek te bladeren… net als Pokemon, je moet ze allemaal observeren.”
Dit exacte gevoel van verbijsterde fascinatie definieert Yoshi en het mysterieuze boek.
Het is Nintendo’s nieuwste exclusieve voor de Switch 2 en eerlijk gezegd voelt het anders.
Yoshi heeft eerder solo-runs gehad – papercraft-versies, garenambachten, pure puzzels, standaardplatformgames – maar deze landt zachtjes.
Het sluit zich aan bij de golf van gezellige titels van 2026. Ik volg Pokemon Pokopia. Tomodachi-leven: de droom leven.
Er schuilt hier een vreemde troost. Een specifieke, vreemde charme die als mos op je groeit.
Het prijskaartje doet na verloop van tijd minder pijn
Laten we eerst het vervelende deel eruit halen.
Zestig dollar.
Hiervoor?
Ja. De stickerschok van $ 60 is echt. Het voelt de eerste uren te hoog aan.
Maar geduld wordt beloond.
Hoe langer ik speelde, hoe meer de raarheid werkte.
Ik voel me aangetrokken tot mysterie. Het onbekende. Het vreemde.
Als kind verslond ik The Book of Imaginary Beings en Dungeons & Dragons Monster Manuals. Nu kijk ik naar onmogelijke kunst zoals Codex Seraphinianus.
Dit spel boort dezelfde lijn aan.
Je valt in een boek. Het boek spreekt. Het herbergt habitats vol naamloze wezens.
Het zijn Fantastic Beasts, maar met de kenmerkende terughoudendheid van Nintendo.
Elk niveau is een puzzel rond één wezen. Leer het. Begrijp het. Maak het doel af.
De doelstellingen zijn bewust ondoorzichtig.
Een roze klodder laten oprijzen uit een borrelend zwembad? Surfplankbaby’s verzamelen van het wezen dat op de golven rijdt?
Weet je het niet? Goed.
Het gebrek aan duidelijkheid is het punt.
Eigenzinnigheid heeft vervaldata
Super Mario Bros. Wonder deed iets soortgelijks met Wonder Seeds en willekeurige wezensvaardigheden.
Het was leuk. Maar eigenzinnigheid brandt helder en snel.
Zodra je de verrassing kent, verdwijnt de magie.
Hier voelen de verrassingen eindig, maar ze blijven hangen.
Wezens kruisbestuiven. Gewoonten veranderen. In de loop van de tijd verschijnen er extra uitdagingen.
Er is een complot. Bowser Jr. is erbij betrokken, omdat hij uiteraard een gemeen kind is.
Ik zal het niet bederven.
Dat doe je toch niet.
Het spel bewaart geheimen.
Jonge kinderen kunnen het spelen. Waarschijnlijk wel.
Maar ze kunnen gefrustreerd raken.
De puzzellogica is niet altijd transparant.
Zelfs voor volwassenen zijn sommige delen moeilijk. Of onduidelijk.
Je kunt hints kopen met tokens die je in niveaus verzamelt. Bloemen fungeren als opscheppen. Standaard Nintendo-tarief.
Geen dood, alleen ontdekking
De niveaus zijn klein.
Side-scrolling maar beheerst.
Jij keert terug. Jij chipt weg.
Ontdekkingen worden in het boek geschreven.
De kunststijl verkoopt het.
Handgetekende esthetiek. Stop-motion-animatievibes. Het is prachtig werk.
Eigenlijk wil je het boek aan het einde lezen.
Cruciaal: je kunt niet doodgaan.
Geen letsel. Geen storingsstatus.
Gewoon een gezellige lus van ontdekking.
Het is ontspannend op een manier die modern gamen zelden is.
Elk niveau introduceert unieke mechanica.
Kikkers die bellen blazen voor sprongen. Vogels die fungeren als parasols.
Het voelt authentiek. Yoshi springt. Yoshi schiet eieren. Het werkt.
Dit is geen gezelschapsspel voor meerdere spelers.
Het is singleplayer. Langzaam. Opzettelijk.
Scoort het hoger dan Mario Wonder?
Nee. Verwondering spant nog steeds de kroon.
Maar dit is de aankoop waard. Als je van puzzels houdt. Als je Yoshi leuk vindt.
Het laat je anders naar je eigen achtertuin kijken.
Die groundhog in het gras?
Het is nu een mysterie.
De wereld is vreemd. Deze game respecteert die vreemdheid.
Het maakt je nieuwsgierig.
