Geen wachtrijen.
Geen personeel.
Gewoon producten die in de schappen van een winkel in Lissabon liggen te wachten.
Het voelt in eerste instantie raar.
Apotheker Catarina Dias runt een plek genaamd Pharma&Go, gelegen in het Parque das Nações. Haar doel? Bevrijd haar apothekers van het saaie winkelwerk.
“Steeds meer investeren we in oplossingen om apothekers gefocust te houden op klinisch werk,” vertelde Dias aan Euronews, “en om de tijd voor commerciële taken te verminderen.”
Ze heeft het voor het gemak gebouwd. 24/7 geopend.
Loop naar boven.
Tik op een kaart bij de deur.
Het systeem koppelt die kaart aan u. Of beter gezegd: voor degene die bij je binnenkomt. Zodra de deur achter je sluit, begint het volgen. Pak een shampoo. Loop naar buiten.
Automatisch opgeladen.
“Er zijn geen kassa’s, geen wrijving, geen complicaties”, zegt Dias.
Honderden camera’s en sensoren houden elke beweging in de gaten. Kunstmatige intelligentie verbindt het fysieke object dat de kamer verlaat met de digitale aankoop.
Eenvoudig?
Ja.
De klant komt binnen en blijft zo lang als hij wil, of pakt wat hij nodig heeft en vertrekt binnen een minuut
Sommige mensen haasten zich.
Anderen blijven een halfuur hangen en lezen etiketten zoals romans. De winkel maakt het niets uit.
Geopend in november, is het voetgangersverkeer gestegen. Elke maand is beter dan de vorige. De aanvankelijke angst dat robots naar ons kijken, vervaagt en maakt plaats voor gewoonte.
Er bestaan fouten. Onder de 2 procent.
De meeste fouten zijn niet technisch falen. Het zijn menselijke onhandigheden.
Zoals deze. Een man hield de deur open voor een dame die achter hem binnenkwam. Een gebaar van beleefde ridderlijkheid in Portugal.
De AI begreep geen manieren.
Er werd aangenomen dat ze een eenheid vormden. Zijn kaart betaalde voor hun beide karren. De techneut wist niet dat ze niet samen aan het winkelen waren. Er waren slechts twee mensen binnengekomen via dezelfde digitale poort.
Dias verwachtte dat jonge digital natives het bedrijf zouden runnen.
Ze had het mis.
Mensen van zeventig en tachtig beheersen het moeiteloos.
Geen stappen om te beklimmen.
Geen rijen om in te wachten.
Gewoon tikken, invoeren, kopen.
Voor oudere mensen met slechte knieën of slecht geduld is het eigenlijk gemakkelijker dan een normale winkel.
De ruimte beslaat 90 vierkante meter. Sensei en Glintt hebben het gebouwd, particulier gefinancierd. Dias vroeg overheidssubsidies aan uit het Recovery and Resilience Plan, in de hoop dat de regering de innovatie zou erkennen.
Ze weigerden. Hij zei dat het niet vernieuwend genoeg was.
Teleurstellend?
Zeker.
Ze verkoopt dermocosmetica. Babycrème. Vitaminen. Niets waarvoor een doktersbriefje nodig is, uiteraard. Geneesmiddelen op recept blijven achter de traditionele toonbank.
Dias denkt dat de toekomst er rooskleurig uitziet.
De machines weten steeds beter wanneer we vrienden zijn. En misschien op een dag, als we gewoon beleefd zijn.
Voorlopig ben je misschien nog steeds de tandpastarekening van een vreemde verschuldigd als je aan de deur blijft staan.
