Je herinnert je waarschijnlijk het gewicht ervan. Die stijve, vierkante plastic schaal. Ruim twintig jaar lang was de floppy disk drive (FDD) niet zomaar een optie. Het was de belangrijkste manier waarop we gegevens naar een computer verplaatsten. Voordat cd-roms het landschap overnamen, was dit de standaard. Als u in de jaren negentig of begin jaren 2000 een pc aanraakte, had u dagelijks met deze technologie te maken.
Maar hoe werkt het eigenlijk? En waarom bleef het zo lang hangen?
In de kern leest en schrijft een diskettestation gegevens naar een klein, flexibel stukje plastic bedekt met magnetisch materiaal. Zie het als een audiocassette, maar dan voor binaire code. De drive draait de schijf rond en beweegt een lees-schrijfkop over het oppervlak. Het vangt die magnetische flux op en verandert deze in de enen en nullen die uw computer begrijpt.
Als je de innerlijke mechanismen van een FDD begrijpt, wordt duidelijk waarom deze zo veerkrachtig was. En zo kwetsbaar.
Binnen in de schijf
Het mechanisme is verrassend eenvoudig. Er is geen complexe laserarray zoals bij een cd-station. Alleen maar magneten en draaiend metaal.
De schijf zelf is een rond stuk met metaal bedekt plastic. Het draait met een constante snelheid. Een stappenmotor beweegt de lees-/schrijfkop heen en weer over de schijf. Deze kop detecteert magnetische velden op het schijfoppervlak. Het past deze velden ook toe om nieuwe gegevens te schrijven.
Dit ontwerp hield de kosten laag. Het maakte de technologie ook voor iedereen toegankelijk.
Waarom het ertoe deed
Vóór de FDD betekende het verplaatsen van gegevens het gebruik van seriële poorten of parallelle poorten. Die waren traag. Onbetrouwbaar. De floppy disk veranderde het spel. U kunt iemand fysiek een kopie van uw werk overhandigen. U kunt een computer vanaf een schijf opstarten, zelfs als de harde schijf defect is.
Deze draagbaarheid maakte het tot een belangrijk onderdeel van personal computing. Scholen gebruikten ze voor opdrachten. Kantoren gebruikten ze voor back-ups. Gamers gebruikten ze om titels te installeren.
De coole feiten
Er zijn een paar details over FDD’s die de meeste mensen vergeten.
- Formaten varieerden. U hebt waarschijnlijk 3,5-inch schijven gebruikt. Maar 5,25-inch schijven waren vroeger enorm en gebruikelijk.
- De capaciteit was klein. Een standaard 3,5-inch schijf kon 1,44 MB bevatten. Dat is naar huidige maatstaven niets.
- Ze zijn versleten. De magnetische coating verslechtert na verloop van tijd. Datarot is reëel.
De technologie is verdwenen. De schijven bevinden zich meestal in afvalhopen of museumexposities. Toch leeft het concept van verwijderbare opslag voort. USB-drives, SD-kaarten, cloudopslag. Ze stamden allemaal af van dat simpele plastic vierkantje.
We vertrouwen nog steeds op het idee dat het pionierde. Gegevens meenemen. Door het fysiek te houden. Zelfs als het medium is veranderd.
