Hier is een paradox die het gevoel geeft dat deze geen stand houdt.
Praat met senior programmeurs. Sommigen zijn aan het zoemen. Het is een verzendcode waar ze eigenlijk trots op zijn. Ze zeggen dat AI hen helpt hun beste werk ooit te schrijven.
Praat met andere senior programmeurs. Ze trillen. Doodsbang. Een luchtvaartelektronica-ontwikkelaar vertelde me dat de vliegtuigen waarmee we vliegen de grootste technische schuld uit de geschiedenis zijn. Hij zegt dat je nooit meer aan boord moet gaan.
Hetzelfde gereedschap. Dezelfde banen. Tegengestelde ervaringen. Hoe verzoen je dat?
Het antwoord ligt in de geschiedenis van arbeid versus kapitaal. Het gaat terug tot de Industriële Revolutie.
Als arbeid de automatisering stimuleert, is het voor kwaliteit. Werknemers gebruiken nieuwe hulpmiddelen om betere dingen te bouwen.
Wanneer kapitaal de automatisering aandrijft, is het voor de doorvoer. Maak meer dingen. Inferieure dingen. Dat is het doel.
De economie van zweet
Automatisering is een waardeverminderend goed. Zodra het op de balans komt, daalt de waarde ervan. Direct.
Om rendement te krijgen moet het kapitaal het mobiliseren. Het moet gebruikt worden. Vaak. Meedogenloos.
Activa zweten zichzelf niet. Je hebt mensen nodig.
Je koppelt dus machines aan werknemers. De mens is de bottleneck. Altijd. Machines winnen op uithoudingsvermogen en snelheid. Om de troef te maximaliseren, moet je de mens uitknijpen.
Denk aan Moderne Tijden. Chaplin in de versnellingen. Of Lucy en Ethel die met onmogelijke snelheden chocolaatjes in dozen stoppen.
De machine draait op de limiet. De mens probeert bij te blijven. Als de mens uitglijdt, vertraagt de machine niet. Het maakt niet uit.
Hierdoor ontstaan twee soorten werknemers. Centauren en omgekeerde centauren.
Centauren: mensen die de machine leiden
In de mythologie heeft een centaur een menselijk hoofd op het lichaam van een paard. Intellect leidt macht.
Een ‘centaur’-werknemer gebruikt AI als hulpmiddel. Zij beslissen wanneer ze het gebruiken. Zij bepalen hoe. Dit is arbeidsgedreven automatisering.
Dit zijn de codeerders die blij zijn. Ze fietsen. Ze gebruiken spellingcontrole. Zij hebben de controle. Geschoolde werknemers weten het beste wanneer ze een nieuw hulpmiddel moeten toepassen.
Omgekeerde centauren: machines die de mens leiden
Stel je nu het omgekeerde voor. De machine stuurt de mens.
De mens is niet leidend. Ze zijn een randapparaat. Een hulpje. Zij doen wat de AI niet alleen kan.
Dit zijn de doodsbange codeurs. Ze worden niet door AI ondersteund. Ze worden door AI ondersteund door force.
Ze werken in winkels waar collega’s zijn ontslagen. Ze leven in angst. Hun taak? Het huiswerk van de AI markeren. Met bovenmenselijke snelheid. Urenlang.
Ze worden ‘mensen in de lus’ genoemd. Een eufemisme.
Het zijn eigenlijk verantwoordingsputten. Morele kreukelzones.
Als de slechte code voorbijglipt en een vliegtuig vernielt of iemand doodt, wie krijgt dan de schuld? De mens in de lus. Het aangewezen offerlam.
AI is een pathologisch bedrijfsmodel
De gelukkige programmeurs die AI gebruiken? Er worden biljetten van $ 100 verkocht voor $ 1.
De industrie bloedt geld. Biljoenen uitgegeven. Miljarden verdiend.
De eenheidseconomie is verschrikkelijk. Elke nieuwe klant verliest het bedrijfsgeld. Elk gebruik verbrandt contant geld. Nieuwere modellen verliezen meer dan oude.
Beleggers noemen het een financiële zeepbel. AI-bedrijven runnen de meest efficiënte geldverbranders uit de geschiedenis.
Ze hebben bijna geen brandstof meer. Speculanten worden bang. Klanten realiseren zich dat die biljetten van $ 100 waardeloos zijn.
De sector staat voor een keuze. Verlaag de kosten. Of mensen snijden.
AI goedkoper maken is een verloren zaak. Er komen steeds betere modellen. De overstapkosten stijgen. Blijven bestaan betekent voor altijd meer geld uitgeven aan R&D.
Dus kijken ze naar de andere hefboom. Winst.
De enige manier om de inkomsten te verhogen is door werknemers te ontslaan. Vervang ze door chatbots.
Dat is de pitch voor investeerders. We zullen biljoenen aan lonen vervangen. Jij en de voormalige werkgevers delen het spaargeld.
Dit betekent dat het succes van AI afhangt van het creëren van zoveel mogelijk ‘omgekeerde centauren’.
Het gevaar van snelheid
Door werknemers te helpen betere dingen te doen, worden verliezen niet omgezet in winsten. Het helpt hen. Het schaalt niet op kapitaal.
Om op te schalen moet je mensen vervangen. Zet de overlevenden in het harnas. Mounts voor hun chatbot-overlords.
Een omgekeerde centaur wordt niet alleen geholpen. Ze zijn opgebruikt.
Kijk naar Amazon-magazijnen. Meest geautomatiseerd in de geschiedenis. Hoogste letselpercentages in de sector.
Geen toeval. Een gevolg.
U gokt met negen cijfers op automatisering. Je bestuurt de machines zo snel als menselijk mogelijk is. Die snelheid wordt beperkt door de biologie.
Duw werknemers tot het uiterste. Uur na uur. Ze zullen uitglijden.
Ze zullen een fout maken.
En de vorkheftruck maakt het niets uit.
Als AI-bedrijven deze zeepbel overleven, zal dat niet door betere code gebeuren. Het zal zijn door ons te dwingen hun fouten te absorberen. Door ons het huiswerk te laten markeren van machines die nooit slapen, nooit moe worden en er nooit om geven of ze iemand vermoorden.
De vraag is niet of AI nuttig is. Het is wie de prijs betaalt voor het gebruik ervan.
