Groot-Brittannië heeft zojuist een nieuwe regel voor oudere tieners aangekondigd. Het is vrijwillig. Maar het ontwerp is belangrijker dan je denkt.
Binnenkort kunnen 16- en 15-jarigen zich aanmelden voor een nachtelijke avondklok op sociale media. Dit maakt deel uit van het laatste duwtje van premier Keir Starmer tegen online schade. De wet vereist dat wetgeving in werking treedt. Het komt eraan. En Andy Burnham, de waarschijnlijke volgende premier, zal dit naar verwachting voortzetten.
Maar er is een wending. De standaardinstelling is niet alleen een slot. Het zal ook autoplay-functies doden. Jij kent die wel. Video’s die maar… blijven… spelen. Standaard worden deze uitgeschakeld voor oudere tieners.
Waarom Groot-Brittannië standaardinstellingen voor sociale media implementeert
Critici hebben al een plan om dit te omzeilen. Ze zeggen dat tieners de instelling gewoon zullen uitschakelen. Waarom zouden ze niet?
Kanishka Narayan, de minister van Online Veiligheid, is het daar niet mee eens. Hij noemde dat idee een ‘slechte dienst’.
Hij citeerde een recente pilot. Meer dan 300 Britse gezinnen probeerden in oktober soortgelijke wanbetalingen. Het resultaat? Het gebruik van sociale media is van de ene op de andere dag scherp gedaald. De slaap verbeterde. De concentratie werd beter. Narayan wees erop dat meer dan 90% van die tieners de instellingen actief hield.
“Ik zou tienergebruikers niet de slechte dienst bewijzen door te zeggen dat ze het allemaal gaan uitschakelen”
Zal het nachtelijke verbod op sociale media de schermtijd daadwerkelijk stoppen?
Niet helemaal.
Chris Sherwood van de NSPCC waarschuwt dat dit geen geneesmiddel is. Het is een pleister. Of een ‘pleister’, zoals hij het uitdrukte.
Zonder krachtigere maatregelen gericht op verslavend ontwerp zou dit voorstel de grondoorzaak kunnen missen. Het probleem is niet alleen toegang. Het zijn de algoritmen die voor een hoge schermtijd zorgen. Sherwood zegt dat de huidige voorstellen deze kenmerken niet rechtstreeks zullen aanpakken.
Rachel de Souza, kindercommissaris voor Engeland, ziet het als een ‘positieve stap’. Jongeren willen bezuinigen. Ze hebben er moeite mee. Een structurele barrière helpt. Maar ze houdt het nauwlettend in de gaten. Hoe wordt dit geleverd? Zal het echt werken?
Wat dit nu betekent voor de instellingen voor ouderlijk toezicht
Als u zich afvraagt of dit uw kind helpt slapen: de gegevens zeggen ja. Het pilotprogramma liet duidelijke verbeteringen in rust zien. Maar alleen als de standaardwaarden blijven bestaan.
Het debat hier gaat niet over vrijheid. Het gaat om ontwerp.
Vertrouwt u erop dat uw tiener zich afmeldt? Of vertrouw je erop dat ze zich aanmelden als hun hersenen om twee uur ‘s nachts om meer dopamine-hits smeken?
De regering lijkt te denken dat het faillissement moet neigen naar bescherming. Narayan houdt vol dat de bewijsbasis duidelijk is. Sherwood zegt dat het bewijs niet voldoende is.
En toch. De knop zal er zijn.
De meeste kinderen laten het misschien met rust.
Wilt u de standaard voor uw huis wijzigen voordat de wet zelfs maar wordt aangenomen? 🤷♀️
